Over verjaren en babyjasjes

Verjaren dat moet ook gebeuren en we zijn blij dat we dat elk jaar mogen doen. Dit weekend was het weer zover, 34 herfsten! Dat hebben we gevierd met cadeautjes, etentjes en slingers. 

Maar ik deed ook mezelf een cadeautje voor mijn verjaardag. Dat mag af en toe wel eens. 

Ik kocht voor mezelf het boek 'zo geknipt' van Sanne en Riet. En enkele mooie stofjes van bij Rakketak. Nu kunnen we weer wat verder!!

Het is een geweldig boek om cadeautjes uit te maken. Dus daar zijn we dan maar onmiddellijk mee begonnen. Ik maakte het mooie babyjasje dat ook op de cover van het boek staat. Het jasje wordt echt stap voor stap uitgelegd. Je hoeft de handleiding maar te volgen en klaar is kees. Zalig is dat!

Ik gebruikte een ikea-stofje voor de buitenkant, paspel en een fleece als voering. De drukknoopjes zitten er nog niet op, want ik had geen witte of groene meer. 

Het jasje is een maatje 68 en het valt vrij ruim. Niet voor een pasgeborene dus. Eens kijken welke zomerbaby we hier in de winter blij mee kunnen maken.

Identiteit; De dwang tot succes

Ik las net het boek Identiteit van psycholoog en psychoanaliticus Paul Verhaeghe en werd er niet bepaald vrolijk van. 

Dat de man met zijn boek een gevoelige snaar heeft geraakt blijkt uit de populariteit van het boek en de hevige polemiek die het heeft veroorzaakt in kranten en op het internet. 

In zijn boek onderzoekt hij de effecten van dertig jaar neoliberalisme, vrijemarktwerking, privatisering en de relatie tussen de maakbare samenleving en onze identiteit. Hij put hierbij uit zijn  ervaring als psychotherapeut.  Wie wij zijn wordt bepaald door de context waarin wij leven ( wij zijn dus niet ons brein). En die context is momenteel: wie geen succes heeft, zal ziek zijn. 

In onze postmoderne tijd is de maakbaarheid van de maatschappij gekanteld in de maakbaarheid van het individu. Economisch succes geldt hier  als hét criterium. ‘Onszelf ontdekken’ transformeerde naar ‘onszelf maken’ en dat gleed uit in ‘het’ maken. De liefde en het gemeenschapsgevoel zijn in vrije val en individuen gedragen zich overal als gehaaide concurrenten. Ook, en misschien vooral, op het werk voelen we dit. Cijfers is nog het enige beoordelingscriterium en we slepen ons van evaluatie- naar functioneringsgesprek. 

Omdat succes een must is gaan we kijken wat er mis is met diegenen die 'het' niet maken. En zo komen we al snel terecht bij de psychiatrische diagnostiek. Verhaege merkt op dat bij elke nieuwe editie van het Amerikaanse Diagnostic and Statistical Manual for Mental Disorders (DSM) er een spectaculaire stijging is van het aantal labels, zoals onder andere ADHD. Wetenschappelijk gezien stellen deze labels volgens hem zeer weinig voor. Hij maakt de vergelijking, iemand die last heeft van Hoge Koorts (HK) en Veel Zweet (VZ) heeft dus HKVZ. Vervolgens stellen we dat iemand die veel koorts heeft en veel zweet, lijdt aan het syndroom of de ziekte HKVZ en net daardoor dus veel zweet en hoge koorts heeft. Een beschrijving wordt dus voorgesteld als de oorzaak van wat er beschreven werd. Hetzelfde met ADHD. Iemand heeft te weinig aandacht (AD) en iemand is te druk (HD), omdat hij ADHD heeft. Het zijn dus eigenlijk cirkelredeneringen die de illusie van wetenschappelijkheid doen ontstaan. Hij merkt eveneens op dat psychodiagnostische criteria altijd berusten op sociale normen. En 'symptomen', zoals druk zijn, niet kunnen stilzitten zijn subjectieve oordelen. Ze zijn niet waardevrij maar reflecteren veeleer de huidige normatieve sociale verwachtingen. En ondertussen blijft het medicijngebruik natuurlijk maar stijgen. 

Wat is daar dan volgens Verhaege allemaal aan te doen? Hij legt een grote verantwoordelijkheid bij onszelf. “Het is niet de ander die moet veranderen; de pijnlijke waarheid is dat we het ook zelf zullen moeten doen”.  We klagen het systeem aan maar anderzijds gedragen we ons op die manier die het systeem voortdurend bevestigt en uitbreidt. Al te graag vervloeken wij bijvoorbeeld die Poolse vrachtwagenchauffeurs die over onze wegen denderen, terwijl die nochtans de consumptiegoederen aanvoeren die wij verkiezen omdat ze het allergoedkoopst zijn.

U begrijpt, nadat ik dit allemaal had gelezen moest ik toch even bekomen en alles eens op een rijtje zetten. Maar ik zal maar positief eindigen. Ik geloof dat er vandaag toch meer en meer mensen zich ervan bewust zijn dat we op deze manier niet verder kunnen en dit moet dan toch wel tot verandering leiden, niet?

Mijn dagelijks brood

Tijdens mijn verlof afgelopen zomer besloot ik mee te gaan in de huidige hype rond het boek van arts en onderzoeker Kris Verburgh, de voedselzandloper en kocht het boek. U weet wel, dat boek dat een alternatief model biedt (een zandloper dus) voor de huidige voedseldriehoek. Ik ga dat hier nu niet in detail beschrijven, u hebt er vast al wel ergens over gelezen of u leest het boek. Maar kort samengevat gaat de man in sneltreinvaart door ontzettend veel wetenschappelijke onderzoeken om voor eens en altijd komaf te maken met de vaak verkeerde en tegengestelde berichten die u door allerhande dieet- en gezondheidsgoeroe’s op de mouw gespeld kreeg (neen, koffie is niet ongezond, of jawel toch wel).

Zo toont hij onder meer aan:

• dat de meeste vetten geen belangrijke rol spelen bij hart-en vaataandoeningen.
• dat melkproducten ongezond zijn.

• dat antioxidanten niet werken en op lange termijn gevaarlijk kunnen zijn.
• dat de hedendaagse voedseldriehoek en schijf van vijf verouderd zijn.
• dat de meeste diëten schadelijk voor de gezondheid zijn.
• dat producten zoals groene thee niet omwille van antioxidanten gezond zijn.
• dat de enige wetenschappelijk bewezen methode die veroudering aanzienlijk afremt geen medicatie of een ‘super-antioxidanten pil’ is, maar een bepaalde voedingsgewoonte. 
  
  

  

  Het boek leest zeer makkelijk en het lijkt allemaal super onderbouwd en wetenschappelijk wat hij zegt. En in de meeste dingen die hij zegt kan ik mij ook echt wel vinden. Met melkproducten moet u bij mij ook niet teveel aankomen en vlees laat ik liever helemaal achterwege. Ik ben daarentegen verzot op groenten, peulvruchten en noten. So far so good!

Maar zijn belangrijkste voedingsregel, daar heb ik het toch wel moeilijk mee. Hij raadt u namelijk aan geen aardappelen, brood, rijst en pasta te eten. (omwille van hun hoge glycemische index, jawel ook bruin brood en volkoren pasta)! Deze vervang je vervolgens door peulvruchten, groenten en paddenstoelen. Ziet u het?

Hierbij vraag ik mij af of u zo wel aan uw dagelijkse energievoorraad komt. Zeker als u eerst met maxi-cosi’s sleurend naar de crèche moet, vervolgens met uw andere koter(s) naar de schoolpoort fietst en nadien moet spurten om uw trein te halen alwaar u een half uur (in het beste geval) mag rechtstaan, om vervolgens vier uur geconcentreerd aan uw bureau te zitten tot de volgende maaltijd. Afvallen zal u natuurlijk wel doen. 
 

Maar weet u waar ik nog de meeste problemen mee heb? Bakt u weleens zelf uw brood? Wij wel, in zo’n machine. Die geur van versgebakken brood die zich verspreidt doorheen uw huis. Dat is nu eens echt instant geluk. Ik word daar op slag vrolijk van. En er is nu toch echt nog meer wetenschappelijk onderzoek voor nodig eer ik dat versgebakken broodje laat staan.