Tricot winterkleedjes

Enkele weken terug trokken we naar Maastricht, naar de markt. En ik kwam terug met verschillende stofjes uit Tricot met hele leuke prints

Beide dochters kregen een nieuw kleedje uit de Ottobre, kids fashion, 04/2013.
Voor de oudste dochter werd het een kleedje met korte mouwen, afgewerkt met gele boordstof en in het midden een stuk geel tricot. Er zitten ook zakjes aan, die werden doorgestikt met een tweelingnaald.

En voor de jongste een kleedje met lange mouwen, afgewerkt met rode boordstof.
De kleedjes zijn ondertussen al enkele weken oud en zeer frequent gedragen. Ik denk dat ik er nog een paar moet maken....

zomerkleedjes

Aan kleedjes geen gebrek deze zomer!! Gelukkig was de zon haast alle dagen van de partij en heb ik twee dochters. Gelegenheid genoeg dus om kleedjes te dragen.

Ik maakte twee kleedjes volgens het Burda 9494 patroon, maar dan in de korte versie en met een paspel ertussen. De stofjes haalde ik op een marktje. Het is een eenvoudig modelletje met een strak bovenstuk en gefronst onder aan de paspel. Achteraan sluit het met een rits.

Daarnaast maakte ik ook nog het kleedje 'Luna' uit het boek van Catharine Deweerdt. Dat is een super leuk boek om kleedjes uit te maken. Heel helder uitgelegd en makkelijk te volgen. De stof was eigenlijk niet zo handig gekozen voor het kleedje wegens een beetje te dun. De zakjes weigeren naar beneden te blijven. Maar niettemin is het één van mijn dochter's favoriete kleedjes. Het kleedje sluit achteraan met knoopjes. 

En tot slot maakte ik een kleedje uit het boek Stof voor durf-het-zelvers. Het kleedje vertrekt van het basisjurkje. Maar het onderstuk kreeg wat meer stof om er een stolplooi in te maken. Er werd eveneens een blauwe paspel ingestoken. Het jurkje sluit achteraan ook met een rits.

Japans winterkleedje

Ik maakte voor mijn jongste dochter een kleedje uit een boekje van Yoshiko Tsukiori. Ik vind dat een zalig boekje vol simpele stijlvolle modelletjes.

 

Ik wilde een echt warm winterkleedje maken en koos daarom voor onderstaand modelletje:

Ik nam de dikste stof die ik in mijn kast had liggen. Het kleedje gaat langs achter open met drie knoopjes tot aan de taille. De rest van de achterkant is toegestikt. Langs voor was het, volgens het modelletje,  de bedoeling de stof te rimpelen. Daarvoor was mijn stof natuurlijk te dik en daarom koos ik voor een stolplooi. 

Toen het kleedje bijna klaar was besefte ik opeens dat Japanse kinderen natuurlijk kleiner zijn, of toch kleiner dan die van mij en dat een maatje 4 jaar, waarschijnlijk niet zou passen bij mijn 3-jarige. Het kleedje bleek inderdaad te klein. Bij het aantrekken was de taille te smal. Vooral ook omdat de stof helemaal niet mee rekt. Daarom maakte ik een deel van de achterkant terug los en voorzag een vierde knoopje. Nu kan ze er wel zonder problemen in.

En ze is er super content mee. En ik ook. Ik denk dat ik haar kerstoutfit gevonden heb. Of hoe een volledig aangepast en herwerkt patroon toch nog goed uitdraaide!

 

Wij gaan nu genieten van een gezellig samenzijn met de hele familie en wensen u hetzelfde toe.

Prettige feestdagen iedereen

Getwijfel en Gezucht

Onderstaand kleedje bezorgt mij kopzorgen. Dat deed het al voor het bestond. Dat zit namelijk zo: Het kleedje was een verplicht nummertje in de naailes vorig jaar. Maar ik zag eigenlijk al dadelijk aan het model dat het niet mijn ding zou zijn. Een vreemde band op de buik, heel veel fronsen in het midden en het model van een ballon. Ik hou van sobere modellen. Niet lang daarna ben ik gestopt met de naailes wegens geen zin meer in verplichte nummertjes. 

Het stofje, een tricootje van bij Pauli's in Leuven werd er wel nog speciaal voor gekocht en volgens het patroon geknipt. Ik was tijdens het kopen van dit stofje duidelijk in een zeer optimistische bui, want zoveel kleur is niet mijn gewoonte.

En toen bleef alles stilliggen. Tot ik besloot om dat kleedje nu toch eens een kans te geven en het in elkaar te steken. Maar het model en ik, dat wil niet lukken. Wel drie keer heb ik de stof in de taille ingenomen. In een poging om van dat ballon-model een getailleerd kleedje te maken. En dat dan nog eens in tricoot wat ik altijd moeilijk naaien vind. Lang leve de overlock om mijn gepruts en de overtollige stof weg te werken. 

En  nog altijd ben ik niet overtuigd. Noch van het model, noch van de stof. Ik mag dan wel een lentetype zijn, zoals ik onlangs leerde, en veel kleuren aankunnen. Ik voel mij niet comfortabel in zoveel bloemenweelde.

Dus besloot ik het aan dé echtgenoot te vragen. Slecht idee, want zijn diplomatisch bedoelde "euhm, het is nogal -speciaal-" deed het kleedje helemaal de das om.

En nu weet ik het dus niet. Aandoen? Of verknippen en er iets voor de kindjes uit naaien? Hebt u ook soms die dilemma's?

To overlock or not?

Ik weet niet of veel mensen die naaien, thuis een overlock hebben? Ik heb daar echt lang over getwijfeld. In de naailes konden wij daar vrij gebruik van maken en ik vond dat toch wel een fantastisch machien. Maar om dat nu thuis te hebben, daar had ik toch mijn twijfels over. Echt nodig is het immers niet. Je kan de naden, zoom, enz .. ook wel zonder afwerken. De prijs deed mij toch ook wel extra twijfelen en tot slot, dat inrijgen. Dat leek me een echte nachtmerrie. Maar zie, na heel lang twijfelen, heb ik er mij toch eentje aangeschaft. Het werd een bernina 700D.

Maar mijn angst voor dat inrijgen was daarmee nog niet weg. Hoe begin je daar in godsnaam aan, de eerste keer? 

Met de handleiding erbij en verschillende keren herbeginnen is het mij dan toch min of meer gelukt. Maar die steek die was toch nog niet hoe het moest. Spanning aanpassen misschien? Drie uur en vele proeflapjes later ben ik gestopt bij een steek die ik min of meer in orde vind. 

En ben ik direct aan een kleedje voor de jongste dochter begonnen. Het werd een snel burda 3026 patroontje in een zacht ribfluweel. Die stof kocht ik ooit eens op de stoffenbeurs en is echt zalig.

De afwerking gebeurde met een zelfgemaakt knoopje achteraan en biais onderaan.  En natuurlijk werden de naden afgewerkt met de overlock. Dat is toch wel Luxe!

En nu nog een plaatsje vinden voor mijn nieuwe machine want met twee op een klein bureautje, dat werkt  niet echt makkelijk.

 

Frustrerend?

Of naaien soms niet voor frustraties zorgt? Neen hoor, behalve...als iets echt niet lukt. En dat overkomt mij al wel eens met een zekere regelmaat. Meestal gooi ik het half afgewerkte kledingstuk dan ergens in een hoek. Totdat ik weer de nodige moed heb bijeen geraapt om ermee door te gaan.

Zo ook met dit kleedje.

 

Ik ben echt dol op dit prachtige stofje. Het stofje kocht ik al enige tijd geleden bij Noeks en is van Petit Pan. Het patroon is een Burda 3477. Zo'n half jaar geleden begon ik vol goed moed aan dit kleedje. Kwestie van het klaar te hebben tegen de zomer.

Maar het wilde maar niet passen. Twee jaar naailes heb ik gevolgd en kreeg erin gedrild dat je eerst moet driegen. Maar.. dat doe ik dus werkelijk nooit, dat driegen. Ik begin eraan en zie gaandeweg wel of het past. Deze keer helemaal niet dus. Het kleedje zat maar nipt op de heupen en aan de taille was het werkelijk veel te groot. Losmaken , aanpassen, even wegleggen, losmaken, aanpassen... Totdat het kleedje ergens in een hoek belande.

Enkele weken geleden kreeg ik dan toch weer zin om het af te maken. En HOERA JUICHT, het past en ik vond het prachtig.

En toen gebeurde dit.

Ik bleef ergens achter haken en het hele achterpand scheurde door.  Ik zou het achterpand weer los kunnen maken en alles inclusief de rits weer opnieuw kunnen stikken... Misschien.. ooit. Maar ondertussen ligt het kleedje weer in zijn hoek. Volgende zomer.. Echt!!