terug van weggeweest

Het is hier heel lang stil gebleven. Zomaar opeens waren we offline. Eigenlijk was het niet zomaar opeens. Het zat er al een tijdje aan te komen. Alles was hier te druk naar ons aanvoelen. Kindjes, werken, tijd verdoen op de trein van en naar het werk, kindjes, werken ... En dan ook nog wat tijd vinden voor onze hobby's - naaien, fietsen, lopen, yoga, ook nog veel boeken willen lezen, altijd vers en gezond willen eten, vrienden bezoeken - en dan ook nog een blog onderhouden.

En opeens was het op.  Eerst bij de echtgenoot die geveld werd door CMV. Die CMV bleef  maar terugkomen of aanslepen en eigenlijk is de nasleep nog steeds niet verdreven. De wederhelft viel even volledig stil en elke activiteit was plots teveel.  Hierdoor werd het naar mijn gevoel allemaal nog drukker en downsizen was dus de boodschap. Less is more, zoiets in die richting... Ik heb mij daarom maanden rustig gehouden. Mij terug beperkt tot de meest noodzakelijke activiteiten: kindjes, werken en huishouden, en langzaam kwam de energie in huis een beetje terug.... En nu hoop ik dat hij blijft!!
We hebben alvast net, samen als gezin, genoten van een zalige vakantie in de Ardèche: Prachtige streek, prachtig weer, rust, natuur, ... . Meer heeft een mens echt niet nodig.

Hij is er!

De sint bedoel ik dan.

Mijn dochters zijn nu drie en vijf en gaan helemaal op in het sinterklaasgebeuren. Weken leefden ze er naartoe.

Vandaag arriveerde hij eindelijk in België. 
Eerst kwam hij per boot aan in Antwerpen en dan vaarde hij door naar Aarschot, waar wij wonen. Ja, die Sint die kan dat. 
In Antwerpen hebben ze amper gemerkt dat de goede man eventjes weg was. 

Verlanglijstjes en tekeningen werden overhandigd. Nu maar hopen dat ze braaf genoeg zijn geweest!

Nadien keerde de Sint terug naar Antwerpen. Bart Peeters wachtte op hem.
We hebben voor de zekerheid alvast onze schoen gezet!

Voorraadkast

Gisteren werd een onverwacht dagje vrij van het werk. Dit door de jongste dochter die - voor de zoveelste keer - een oorontsteking heeft en niet naar school kan. Haar buisjes zijn er sinds een paar weken uit en het is alweer zover!

Koorts en oorpijn dus, dat geeft slapeloze nachten. De dag werd  gestart met een suf hoofd en wilde maar niet op gang komen.

Wat bij mij dan meestal helpt is.... opruimen. Er komt dan terug wat orde in dat vermoeide hoofd.    

Eerst waren het de voorraadkasten die een opruimbeurt kregen. Alles zat al wel in dozen maar op de ene of andere manier wordt dat toch altijd opnieuw een rommeltje.

Wij hebben hier ook wel wat voorraad. Een mens moet al eens afwisselen nietwaar?

En de dochter? Die hield zich in stilte bezig tijdens mama haar opruimwoede.

Hang de vlaggen uit!

Afgelopen weekend was het hier feest bij ons thuis. Onze oudste dochter werd vijf jaar!!!

Dat werd gevierd met lekkere taart (van de hand van de oma want ik ben niet zo’n bakwonder), veel cadeautjes (een poppenkast met poppen om roodkapje en de wolf te spelen) en natuurlijk een huis dat vol slingers en ballonnen hangt. Ik dacht hiervoor ook eens een leuke vlaggenlijn te naaien. In blogland zijn altijd zo’n prachtige exemplaren te vinden, zoals bijvoorbeeld hier en ik wilde dat ook wel eens maken. 

Maar toen bedacht ik dat ik de dochter hier beter wat meer bij zou betrekken en naaien kan ze nu eenmaal nog niet. Het was toen immers nog zomervakantie en ik zocht wat knutselprojectjes die wel wat namiddagen konden vullen.

De dochter kreeg dus de taak een echte vlaggenlijn te maken voor op haar eigen verjaardagsfeest. En met het nodige enthousiasme en precisie ging zij aan het werk. De dochter is in tegenstelling tot de mama niet van het rap-rap type en werkt alles tot in de puntjes af. Het werd een project van een dikke week en elke dag maakte zij een paar vlaggetjes , met dit als resultaat..

Ze zijn zo mooi dat ze hier nog wel even blijven hangen.

En werd er dan helemaal niets genaaid voor mijn dochter haar verjaardag? Toch wel. rap rap, een kroon. In twintig minuten, all in. Ik bespaar u de details van de afwerking, want daar ging ik nogal in sneltempo door! De stofjes, binnen-en buitenkant zijn van Ikea.

Mini traantjes

De eerste schooldag was ze nog goed vertrokken, onze jongste dochter. Heel fier stapte ze binnen in de eerste kleuterklas

De tweede dag had ze het al door. T’is hier voor elke dag en zette het op een huilen.

De volgende dagen begon het huilen al thuis en vrijdagochtend was ze verdwenen, zoek in ons huis… In de naïeve hoop, zoals alleen kleutertjes die hebben, dat ze dan niet zou moeten gaan.

Neen, sorry dochter, jouw mama laat zich niet vermurwen.. Hop, de fiets op en naar school,  in de handen van de lieve juf. En de mama haast zich weg, nog even achter de hoek luisterend naar het gehuil. Zit de dochter al lang vrolijk te kleuren of te kliederen met verf.

Zit de mama aan haar bureau nog te luisteren naar het gehuil ….